Ik en mijn busjes


WP_20160611_17_00_55_Pro (3)

Ik heb een busjes verzameling. Nee, niet een verzameling van Syntus, Arriva en Connexxion. Een verzameling van Hippie busjes. Goed, verzameling… Het zijn zes busjes. Ik weet niet of er een minimum aantal is voordat je mag spreken over een verzameling (nu vraag ik het mij wel af) maar ik denk niet dat zes echt een minimum aantal zou zijn. En goed, het is niet dat ik zes hippie busjes op de oprit heb staan (past nooit). Het zijn mini hippiebusjes.

Uiteindelijk stelt mijn ‘verzameling’ dus niet zoveel voor, maar ik ben er wel trots. Maar stiekem droom ik natuurlijk van iets heel anders: een echte, oude Volkswagen bus. Ja, zo’n één die zoveel lawaai maakt dat je na de eerste rit meteen doof bent. Zo’n bus die geen airco heeft, waardoor hij nooit te gebruiken is voor warme zomervakanties. Zo’n bus waar vroeger waar vroeger gezinnen met vijftien kinderen in werden gepropt en iedereen mee rond reed.

Goed ik prop mijzelf er niet met vijftien kinderen erin. Want die heb ik niet en ik haal ze ook niet zomaar tevoorschijn. Mijn hippiebus heeft alleen plek voor mij, Vriendlief, vriendinnen en familie. Goed dan, als iemand anders het lief vraagt mag hij heus wel even de bus van binnen bekijken. Ik schep natuurlijk graag op over mijn oude, gedateerde baggelwagen.

Samen met mijn busje ga ik dan ook op vakantie. Ondanks de airco en het feit dat hij niet harder kan dan vijftig kilometer per uur, rij ik helemaal naar Frankrijk, Spanje of een ander mooi land. De bagage gaat gewoon bovenop het dak. Twee koffers, vastgebonden met dunne touwtjes die elk moment kunnen knappen. Halverwege de reis verlies ik dan ook vast mijn bagage, maar dat merk ik vast niet. Daar kom ik pas op de plaats van bestemming achter (“Ooh daarom toeterde iedereen.”). Ik kampeer met mijn busje op een of andere vergeten camping, die vol zit met mensen die gewoon vastgeroest zijn aan die camping en niet meer wegkomen. Samen met hen zit ik rondom het kampvuur en we praten over mijn busje.

Nog veel later ga ik samen met Vriendknul (dan Manknul, maar dat klinkt raar) en onze 99 kinderen in hetzelfde busje rondrijden op een andere planeet. Dat is dan heel normaal. Ons hele busje is volgepropt en het dak zakt bijna door alle koffers. Al mijn kinderen zullen na de rit doof zijn, de motor doet het nauwelijks nog en de stoelen zullen versleten zijn. Maar ik heb wél een Volkswagenbusje.

Mijn mini Volkswagenbusjes verzameling is alvast een voorbereiding op toekomstbeeld. Dan kan ik nadenken over welke namen bij een Volkswagenbusje passen (Pieter? Funky? Johannes? Hoe noem je zo’n busje?) en welke kleur mijn voorkeur heeft. Natuurlijk is het wel de bedoeling dat iemand het busje aan mij geeft. Want zelf kan ik het niet betalen. Dus, heeft iemand een busje over? Ik neem hem graag gratis over hoor, als je per se vanaf moet.


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

3 gedachten over “Ik en mijn busjes